Liefde gaat niet alleen maar over rozen.
Af en toe is het een echt ‘pispotje’!

Lees dit even goed, ik moet je echt iets vertellen. Wanneer ik tegenover je sta gaat het zo moeilijk. Die puppy-oogjes van je doen mijn benen nog steeds veranderen in dun karton, waardoor ik sta te shaken alsof er een aardbeving gaande is.
Maar lees dit even goed, ik moet je echt iets vertellen. Ik wil je zeggen dat ik zoveel van je houd, dat ik je niet meer kan missen en nog meer van die ongein. Je zou het afdoen als clichxe9′s. Ik normaal ook, het lijkt wel alsof ik die dingen alleen aan je kan vertellen wanneer ik dronken ben.
Maar lees dit even goed, ik moet het je nu echt even vertellen. Jouw mening is belangrijk voor mij, belangrijker dan ik het doe voorkomen. Ik luister naar je, schop een beetje tegen de dingen aan die je zegt, jij doet dat dan af als eigenwijs, maar uiteindelijk luister ik.

Lees je nog? Ben je nog niet afgehaakt? Want dit is zo belangrijk, ik moet het je echt even vertellen. Jij bent yang en ik ben yin. Ik houd van je. Clichxe9? Jazeker.
Ik wed dat je het niet eens leest want wanneer was de laatste keer dat jij zo’n lap tekst hebt gelezen?

Ik weet het, ik beloofde het.
Maar twee maanden later besef ik dat ik niet meer kan webloggen. Ik ben het verleerd, heb geen tijd meer om te schrijven noch de inspiratie ervoor.
Nu ik bezig ben met een serieuze poging tot het halen van mijn bachelor, mijn liefdesleven een happy story is en alles in mij een beetje tot rust begint te komen, lijkt webloggen opeens iets wat ik jaren geleden ooit eens een keer deed.

Dit prinsesje gaat er een eind aan breien. Het is mooi geweest, ik hou u niet langer in spanning. Tot nader order ligt deze weblog waarschijnlijk voor een hele tijd stil.

Simonatoetje zegt: “Houdoe en tot ziens!”

Noot van de geliefde redactie: Wedden dat het nu binnen twee dagen weer begint te kriebelen…

terugkomen op bang zijn.

Het is op de kop af vier maanden geleden dat ik mijn laatste bericht heb geschreven. Hoeveel comebacks kan een mens maken in 1 jaar? Mijn antwoord luidt: vele!

De tussenstand in mijn leven ziet er inmiddels zo uit:
- Gedumpt eind of midden augustus (het is maar hoe u het bekijkt)
- Nieuw vriendje aan de haak geslagen (Prinses-style)
- Begonnen aan het B3-jaar van mijn studie (ow yeah)
- Sinds enkele weken 1 keer in de week op de skwasjbaan te vinden (waar ik geen enkele bal raak)
- Mijn eigen laptoppie is terug. (dus ik kan eindelijk weer bij mijn bookmarks)

En een van de belangrijkste; het is vakantie!

Nu heb ik het nog kort gehouden, de eindeloze verhalen over deze vier maanden kunnen jullie vanaf nu weer lezen op dit blog. De status wordt gewijzigd in actief.

En ik leefde nog lang en gelukkig, dat sowieso.

P.S. punt 1 en punt 2 staan gedeeltelijk los van elkaar. Het is geen oorzaak-gevolg kwestie. Het was gewoon een kwestie van single Prinses en single man (nu ook Prins) ontmoeten elkaar en werden verliefd. Dit om duidelijkheid te verschaffen. Ik wil hier geen onduidelijkheden verspreiden of roddels over mezelf crexebren, had ik dat wel gewild dan was ik wel celebrity geworden.

Simonatoetje en Vriendjelief worden na een vermoeiend feestje weer eens naast elkaar wakker. Dit ging geheel met voorbedachte rade, ik informeer u maar even.
Simonatoetje zegt met haar mooie ochtendstem tegen Vriendjelief: “Ik voel me een beetje lammetjes.”
Vriendjelief: Beeeeeeehhhh…
Simonatoetje zuchtte hierop zachtjes en probeert het volgende te zeggen: “Je weet ook wel dat ik dat niet bed….”
Maar ze wordt meteen onderbroken door haar Vriendjelief die zegt: “Wat doe ik nu na?” Waarna hij zegt: “Ritsel, Ritsel”
Simonatoetje staat, of beter gezegd, ligt met haar mond vol tanden. Vriendjelief verbreekt de onhoudbare stilte met: “Konijntje.”

Dit is een van de laatste dialogen die u zult lezen over Simonatoetje en Prins Vriendjelief. Aangezien het sprookje is afgelopen en de Prins nu Ex heet.

In het vooruitzicht ligt het einde van het collegejaar. Zo voor het grijpen maar nog veel te ver weg.
De tentamens zijn begonnen. Ik zal kansloos ten onder gaan. Dit weer lokt soggen uit, het is de ultieme test.
Daarbij is mijn concentratievermogen naar een dieptepunt gedaald, ik denk dat ik een negatief saldo heb.
Ik zal kansloos ten onder gaan; oude sitcoms kijken in het zonnetje prefereer ik boven honderden pagina’s met literatuur die zo’n mooie dag nog kunnen verpesten.

Augustus biedt uitkomst. Uitstelgedrag; over 2 maanden probeer ik het opnieuw.

Een paar maanden geleden is mijn laptop in coma geraakt. Er wordt gezegd dat hij weer zal ontwaken maar daarvoor zal ik eerst een goede laptopdokter moeten vinden. Alsof ik wist dat het ging gebeuren had ik mezelf al getrakteerd op een smartphone, die vele taken over kon nemen. Totdat…

Ik had net uitgevonden dat je via een bepaalde site allemaal leuke applicaties kon downloaden toen het gebeurde. Mijn telefoon liep vast. Nou moet je weten dat komt bij deze telefoon wel vaker voor. Hij heeft nog last van zijn kinderziektes, normaal is het recept op dit kwaaltje zeer eenvoudig: eventjes uitzetten et voila, alsof er nooit iets aan de hand geweest is. Maar op die bepaalde dag zag hij dat niet zo zitten. Hij deed niks meer. Weigerde dienst. Ik had liefdesverdriet, mijn schatje liet mij in de steek.

Dus ik toog met mijn schatje naar een winkel van een zekere provider. Daar zeiden ze dat ze mijn schatje makkelijk konden redden. Het mannetje achter in de winkel zou hem wel even fixen. Welgeteld 5 minuutjes later liep ik al huppelend naar buiten met mijn schatje, hand in hand.
De reperateur in kwestie is de held van de dag, uhh maand. Wat zeg ik: jaar. Ik zou hem bijna gekust hebben, helaas was hij niet mijn type.

Het is weer tentamenweek hoor. Dat kun je merken aan meerdere dingen: Veel studenten zijn al klaar met hun collegejaar, het is warm en oja ik zit ongeveer 24/7 in de boeken. (en toch nog verhaaltjes schrijven.. Ook ik heb zo mijn zwakke en sog-momenten, lang leve SOG!)

Zo zat ik vandaag dus het mooie tentamen Opvoeding en Ontwikkeling te maken. Voor de derde keer alweer. Weer had ik het boek amper opengeslagen want ik ben bezig zo hard voor Psychometrie te studeren dat daar wel een 8 uit moet rollen. Prioriteiten stellen noemen ze dat dan. Zoals gezegd kende ik O&O niet van binnen en van buiten en het waren open vragen.

Ik deed het boekje open en slikte een keer. Of liever een paar keer. De eerste paar vragen lukte nog wel. Maar het waren er in totaal wel iets meer dan een paar. Daar kon ik nog niet eens een antwoord op verzinnen. Nu moet je verplicht een halfuur blijven zitten, daarna mag je gaan. Ik keek op de klok. Het was 13.00uur. Nog een kwartier wachten.

Ik begon wat rond te kijken en zag tot mijn grote schrik dat iedereen driftig zat te pennen. Nu moet je weten, ik gun ie

B., N. en Simonatoetje zitten wederom in een zeer boeiend college OVB. Dan horen zij een onrustig geroezemoes. Nu is het wel vaker rumoerig tijdens een college van de studie Pedagogiek. Tja, dat krijg je met allemaal vrouwen. Dat vooroordeel ga ik nou eens niet ontkennen, dat is gewoon een kansloze missie.
Terugkomend op het geroezemoes, dat was anders dan normaal, het rook naar gepubliceerde cijfers. Waarop de telefoontjes van de hierboven genoemde studentes te voorschijn gehaald werden; lang leve de smartphones en lang leve het abonnement waarin internet inclusief is.

N. voert het studentnummer en wachtwoord van B. in, N. zegt daarop tegen B.: “Zo jouw studentnummer is gemakkelijk.”
Simonatoetje zegt: “Die van mij is net een telefoonnummer” en zij begint hem op te noemen “0******, dag en nacht bereikbaar, omstreeks 15 eurocent per minuut. De prijs kan enigzins fluctueren. Behaalde gesprekken in het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst.”
B.: “Dus jij verdient gewoon geld aan je studentnummer? Geef mij er ook zo een…”